Historia i ewolucja cynkowania ogniowego

Cynkowanie ognioweto bardzo skuteczny sposób ochrony metalu przed rdzą. Jest szeroko stosowany na wszelkiego rodzaju konstrukcjach metalowych w różnych gałęziach przemysłu. Proces polega na zanurzaniu metali takich jak stal, stal nierdzewna lub żeliwo w stopionym metalu lub stopie w celu utworzenia powłoki ochronnej. Dziś jest to najpopularniejsza i najbardziej opłacalna metoda obróbki powierzchni stali na całym świecie.

Wynaleziona w połowie XVIII wieku stal do cynkowania ogniowego wyewoluowała z wcześniejszych metod powlekania cynkiem i jest obecnie stosowana od prawie czterech stuleci. Do dziś pozostaje najpowszechniejszą i najskuteczniejszą techniką zapobiegania korozji stali.

1742

Dr Jean-Baptiste Malouin przeprowadził pierwsze próby eksperymentalne stali cynkowanej ogniowo i przedstawił swoje przełomowe odkrycia francuskiej Akademii Królewskiej.

1837

Stanislas Sorel z Francji złożył wniosek o patent na stal cynkowaną ogniowo. Wprowadził pomysł zastosowania ochrony galwanicznej, aby zapobiec rdzewieniu stali, co oznaczało pokrycie powierzchni żelaza cynkiem. W tym samym roku w Wielkiej Brytanii William Crawford opatentował metodę cynkowania, w której jako topnik zastosowano chlorek amonu. Dzięki licznym ulepszeniom na przestrzeni lat ta podstawowa technika jest nadal stosowana.

1931

Tadeusz Sendzimir, genialny polski inżynier i wybitna postać współczesnej hutnictwa, zbudował w Polsce pierwszą na świecie linię do ciągłego cynkowania ogniowego taśm metodą redukcji wodorowej. Uzyskał patent na ten proces w USA i w latach 1936-1937 uruchomiono linie przemysłowe noszące jego imię zarówno w Stanach Zjednoczonych, jak i w hucie stali Maubeuge we Francji. Ten przełom otworzył zupełnie nowy rozdział w ciągłym, szybkim i najwyższej jakości cynkowaniu taśm stalowych.